مدل برنامه ریزی منابع انسانی

یکی از اقدامات اساسی نظام مدیریت منابع انسانی، برنامه‌ریزی منابع انسانی است. برنامه‌ریزی نیروی انسانی، ابزاری است که منابع انسانی لازم را برای فعالیت‌های آینده مشخص می‌کند و مدیران را یاری می‌دهد تا نوع و میزان نیروی انسانی مورد نیاز برای رسیدن به هدف‌ها و برنامه‌‌های آینده سازمانی را برگزینند و در صورت لزوم نیروی انسانی موجود را برای ایجاد قابلیت‌های لازم در آنان آموزش دهند. برنامه‌ریزی نیروی انسانی در واقع، پایه‌هایی را برای تدوین سیاست‌های کلی جذب، گزینش، آموزش، جابجایی، ترفیعات و رفاه شکل می‌دهد و از استخدام عجولانه نیروهایی که بطور کامل با نیازهای سازمان تطبیق ندارند، آموزش‌های بی‌هدف، نقل و انتقالات بی‌مورد و ترفیعات بی‌ضابطه جلوگیری می‌کند و باعث نظم در سازمان و تقویت نظام شایستگی می‌گردد. در نتیجه این سیاست‌های صحیح،‌ میزان ضایعات پرسنلی در سازمان کاهش می‌یابد  (Monks  & McMakin ، ۲۰۰۱، ۵۷-۷۲).

در ادامه چهارچوب برنامه‌ریزی نیروی انسانی آورده شده است. آنچه در حالت کلی باید گفت این است که برنامه‌ریزی نیروی انسانی از سه مرحله پیش‌بینی تقاضا، پیش‌بینی عرضه و انطباق عرضه و تقاضا تشکیل یافته است. مدل فرآیند برنامه‌ریزی منابع انسانی در نگاره‌‌ی ذیل نشان داده است (جزئی، ۱۳۷۵، ۳۵-۳۹). این موضوع در رابطه با مدیریت خروج از خدمت از آن حیث اهمیت دارد که عموماً تقاضای منابع انسانی ناشی از خروج‌های برنامه‌ریزی شده در سازمانها می‌باشد و از این حیث، امکان برنامه‌ریزی برای تامین منابع مورد نیاز، قابلیت پیش‌بینی سهل‌تر و مناسب‌تری دارد.

پیروز باشید.

اگر مفید بود با دوستان خود با اشتراک بگذارید.

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *